Yıkılıp dinin evi, rıhlet(1) edip Hatm-i Rusül(2)
Çırpılıp din kapısı Hazret-i Zehrâ başına
Sıkt olup Muhsin'i, Zehrâ özü de oldu şehîd
Kül elendi o zamandan beri dünya başına
Kerbelâ fâciası bezrin(3) ekip başlandı
Tâ kıyamet ne kopa, Zeyneb-i Kûbrâ başına
Muddaî olmadı fermân-ı Gadîr'e teslim
Gör ne tufân getirip Ümmet-i Tâhâ başına
Meşveret emr-i İlâhî'de olur mu? Heyhât!
Çektiler cebr ile Mevlâ'yı da şûrâ başına
Hazret-i Fâtıma'nın kabri de mehcûr oldu
Çâdur-i ismetini saldı Süreyyâ başına
Ümmet olmazsa imâmet de olur hâne nişin(4)
Dolanır Ka'be de gittikçe Kelisâ(5) başına
Bu olan iş mi ki akşam çağı Allâh çobanı
Çölde Allâh davarın(6) boşlaya bicâ başına?(7)
Ümmetin ekseri mısdâk-ı "Le Qad Haqq-el Qavl"(8)
O havâri yağışanmazdı9 Mesîhâ başına
Müslim'in dört neferi mu'min olup Selmân tek
Yusuf'un aşkı düşer dipte Züleyhâ başına
Gölgesi tâc-ı saâdet, bu şehâdet şevki
Özü bir kuş ki konup Sidre ve Tubâ başına
"Şehriyâr", geldi Hüseyn'in sesi, Âşûrâsı
Tâ düşe aşk-ı şehâdet dil-i şeydâ başına
-2-
Hüseyne yerler ağlar göğler ağlar
Betül-i murteza peygember ağlar
Hüseyn'in nohesin "Dilriş" yazanda
Müselman sehlidir ki kâfir ağlar
Kör olmuş gözlerin gan tuttu Şimr'in
Ki görsün öz elinde hançer ağlar
Hüseyn'in köyneyi Zehrâ elinde
Çeker geyha kıyâmet, mahşer ağlar
Atanda Hermele ok Kerbelâ'da
Göreydin düşman ağlar, leşker ağlar
Gucağında göreydin Ümm-ü Leylâ
Alıp na'şı Aliyy-i Ekber ağlar
Rubâb, nisgil döşünde süt görende
Aliyy-i Esğer'i, yad eyler ağlar
Başında kakül-i Ekber hevâsı
Yer ağlar, sünbül ağlar, enber ağlar
Yazanda Âl-i Tâhâ nohesin men
Kalem gördüm sızıldar, defter ağlar
Ali, şaqq-ül gamer, mihrap tilit qan
Kulak ver, mescid okşar, minber ağlar
Ali'den "Şehriyâr", sen bir işâre
Kucaklar kabri, Mâlik Eşter ağlar