<hr />

<p style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'trebuchet ms', geneva; font-size: 12pt;">Kalabalık birden yarılmış, bir yol a&ccedil;ılmıştı &ouml;n&uuml;mde. İki kişi kollarına girdi. Bunların mahşer meydanının g&ouml;revlileri oldukları belliydi. Kalabalığın arasında şaşkın bakışlarla y&uuml;r&uuml;d&uuml;. Merkezi bir yere gelmişlerdi. G&ouml;revliler yanından uzaklaştılar. Başı &ouml;n&uuml;ndeydi&hellip; B&uuml;t&uuml;n hayatı, g&ouml;zlerinin &ouml;n&uuml;nden ge&ccedil;iyordu. &ldquo;Ş&uuml;k&uuml;rler olsun&rdquo; dedi, kendi kendine ve devam etti: &ldquo;G&ouml;zlerimi d&uuml;nyaya a&ccedil;tığım evde, hep dinini en g&uuml;zel yaşamaya &ccedil;alışan insanları g&ouml;rd&uuml;m. Babam ibadetlerine azami dikkat ediyor, arkadaşlarıyla dini sohbetleri ka&ccedil;ırmıyor, malını islam yolunda harcıyordu. Annem de onun gibiydi. Ben de hep onlar gibi oldum. İnsanlara hizmete &ccedil;alıştım. Onlara Allah&rsquo;ı anlattım. Namazımı kıldım. Orucumu tuttum. Farz olan ne varsa yerine getirdim. Haramlardan ka&ccedil;ındım&hellip;&rdquo; Yanaklarından g&ouml;zyaşı s&uuml;z&uuml;l&uuml;rken , &ldquo;Rabbimi seviyorum, en azından sevdiğimi zannediyorum&hellip;&rdquo; Diyordu. Ama bir taraftanda &ldquo;O&rdquo;nun i&ccedil;in ne yapsam az, cenneti kazanmaya yetmez. Tek tanıdığım Allah&rsquo;ın bağışlaması ve rahmeti&hellip;&rdquo; diye d&uuml;ş&uuml;nmeden edemiyordu. Hesap s&uuml;rd&uuml;k&ccedil;e s&uuml;rd&uuml;. Boncuk boncuk ter d&ouml;k&uuml;yordu. Sırılsıklam olmuştu, m&uuml;thiş bir şekilde titriyordu. G&ouml;zleri terazinin ibresine takılmış neticeyi bekliyordu. Sonunda h&uuml;k&uuml;m verilecekti oradan&hellip;</span></p>