<hr />

<p style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt; font-family: 'trebuchet ms', geneva;">Nihayet nikah t&ouml;reni sona ermiş, k&uuml;&ccedil;&uuml;k bir kalabalık sessiz sedasız o iki genci getirip evlerine bırakmışlardı. Artık o soğuk ve yalnızlık hissi ile donanmış ev, sımsıcak bir duygu esnemesiyle, sarıp sarmalamıştı o iki &ouml;ks&uuml;z y&uuml;reği. o ev ki, onların sonsuzluk duygusundan yonta yonta, aşk, bağlılık ve sadakat yeminleri ettikleri, Zehra'nın eviydi. Simsiyah gecede onları bu m&uuml;barek evde kutlamaya gelen biri vardı ama... Kıratın &uuml;st&uuml;nde g&uuml;l&uuml;mseyen g&uuml;neş y&uuml;zl&uuml; imam... &ouml;yle bir gelişti ki, sessizliğin soluk aralıklarında, esneyen bir g&uuml;neş demedi gibi sokuluvermişti karanlığın parmak u&ccedil;larına. O kutlu ziyarete kimseler şahit olamamıştı. Yusuf ve Tuba bile... Gecenin burcunda doğan o g&uuml;neşe, sadece yıldızlar şahitti...</span></p>