<!DOCTYPE html>

<html>

<head>

</head>

<body>

<hr />

<p><span style="font-family: trebuchet ms,geneva; font-size: 12pt;">D&uuml;şman askerlerinden biri olan Hilal b. Naf&icirc;, ş&ouml;yle anlatır:</span></p>

<p><span style="font-family: trebuchet ms,geneva; font-size: 12pt;">Ben, (Kerbela'da) &ouml;n saflardaydım. İmam H&uuml;seyin Ehlibeyt'i ile vedalaştıktan sonra meydana doğru gelmeye başladı. Ansızın &ccedil;adırdan &ccedil;ıkan bir kız &ccedil;ocuğu g&ouml;rd&uuml;m. Titrek adımlarla İmam H&uuml;seyin'in arkasından koşuyordu. Ona ulaşınca babasının eteğine yapışarak "Babacığım! Bana bak, &ccedil;ok susuzum" dedi.</span></p>

<p><span style="font-family: trebuchet ms,geneva; font-size: 12pt;">Susuz bir &ccedil;ocuğun dilinden d&ouml;k&uuml;len bu kısa ama ciğer yakıcı c&uuml;mleler, H&uuml;seyin'in yarasına tuz basmıştı adeta. Bu s&ouml;z Onu &ouml;ylesine etkiledi ki elinde olmaksızın g&ouml;zlerinden yaşlar boşaldı. G&ouml;z&uuml; yaşlı bir şekilde "Yavrucuğum! Allah senin susuzluğunu giderecektir. Allah benim vekilimdir" dedi.</span></p>

<p><span style="font-family: trebuchet ms,geneva; font-size: 12pt;">(Etrafındakilere) "Bu k&uuml;&ccedil;&uuml;k kız da kim. H&uuml;seyin'in nesi oluyor?" diye sordum. &Uuml;&ccedil; yaşındaki kızı Rukayye olduğunu s&ouml;ylediler</span></p>

</body>

</html>